Yazar, ekonomik sıkıntılar, yolsuzluk iddiaları, siyasi transferler, futboldaki krizler ve süren savaşlar üzerinden Türkiye ile dünyanın ağır gündemini değerlendiriyor. Metnin sonunda Deniz Göktaş ile cezaevindeki Ekrem İmamoğlu ve diğer siyasetçilerin tehditlere boyun eğmeyen duruşu öne çıkarılıyor.
Ya sabır! Nasıl bir senaryonun içine düştük? Nasıl bir roller coaster’ın bu! (Ne yazık ki Türkçesini bulamadım: Büyük lunaparklardaki dağa benzeyen sert virajlı ve iniş çıkışlı korku ve gerilimle nabız yükselten hız trencikleri) Hatta filmi seyredenler abartılı bile bulabilirler. Nasıl bir dünya, nasıl bir Türkiye, nasıl bir kader…
Üniversitelilerimiz, işsizlerimiz, emeklilerimiz ya da halkımızın eski orta direği, ay sonunu nasıl getireceğini, mutfağını nasıl çevireceğini, pazardan boş fileyle dönüşünü çocuklara, torunlara nasıl izah edeceğini bilemiyor. Enflasyonun pazar fiyatlarına izdüşümü vahşi boyutlarda. Halkımızın aile sevgisi ve yardımseverliği olmasaydı, bu ülke zor ayakta dururdu. Boş konuşmuyoruz, çikolata yiyemeyen çocuk, okulda yarı aç gezen talebe, et yemeyi unuttuklarını televizyonlarda itiraf eden her yaştan insan, aile reisi, babaanne, dede… Ev bulma ve barınma krizine hiç girmiyorum, o apayrı bir dert!
Bu arada, aylardır ağır bir demokratik sızıyla izlediğimiz kayyum atamaları, cezaevlerine gönderilen belediye başkanları, ardı arkası kesilmeden yapılan hatta devam eden “transferler” Türkiye’de siyasetin güvenilirliğini her açıdan yerle bir etti. Artık bu ülkede halkın oyunun bir işe yarayabileceğine olan inancı her geçen gün yok oluyor. Ki, seçmenlerin asla bu duyguya teslim olmamaları lazım! Transfer tekliflerine hemen boyun eğen “iktidarsız politikacılara” bakıyorum da, bu insanlarda seçmenden veya kendi ailelerinden utanma yok; omurga deseniz, o zaten yok. Hadi diyelim, bugün iktidar gücüyle bu geçici rüzgarlara boyun eğdiniz! Peki yarın seçmenleri nasıl transfer edeceksiniz? O seçimi kaybettiğinizde ne yapacaksınız? Güç sarhoşluğuna kapılmış olanlar bu durumu görmezden geliyorlar…
Evvelsi gün YENİ Parti’nin kamu denetimi ve yolsuzluklarla mücadele faaliyetleriyle tanınan çalışkan Genel Başkan Yardımcılarından Deniz Yavuzyılmaz, kendisine gücü yetmeyip eşi Serpil Hanım üzerinden kendisini alakasız suçlamalarla tehdit edenlere yanıt verirken, ortaya atılan asılsız iddiaların esas amacının fon vurgunu meselesinin konuşulmasını engellemek olduğuna parmak bastı.
Halkımızın sığınabildiği ender eğlencelerden biri futbol, ama son yıllarda onun da içinden geçildi. Evvelsi sabah Türkiye, Ferhat Gündoğdu ve farklı kurullardan yedi kişinin gözaltına alınmasıyla çalkalandı. Aslında spor dünyası bu hamleyi uzun süredir bekliyordu. Türkiye’de artık sporseverleri çileden çıkaran abartılı hakem “hata”ları, literatürümüze geçen “ofsaytımsı bir şeyler vardır, buluver” şeklinde gizli VAR komutları, sahada hakem kovalayan veya meslektaşlarının bacağına ya da kafasına sorumsuzca tekme atan ama kırmızı kart almayan -bazen sarı dahi almayan- “imtiyazlı astronomik bedelli futbolcular”, bir takımın her Avrupa liginden dönüş maçına abone gibi doğrudan atanan “renksever” hakemler; her biri alışılagelmiş ve ne yazık ki kanıksanmış sahneler! Emin olun, futbolla yakın olmayan okuyucular açısından söylüyorum, yalnız küçücük bir demet örnek verdim buradan. Hataların büyük bir kısmının bir takım lehine yapılmasına artık tüm diğerlerinin tepki verdiği bir ortamda, bunlara alışmanın veya “kader” diye kabul etmenin mümkün olmadığını herkes görüyor. Gündoğdu hakkında mesela Ali Koç, Burak Yılmaz ve Murat Ağırel’in neler söylediklerine lütfen bir göz atın! Herhalde tesadüf değil… Uzun lafın kısası, halkın tek eğlencesinin de tadı tuzu, özellikle 5-6 yıldır yok olmaya yüz tuttu. Şimdi ise “Çarşı” çok daha hızlı bir şekilde karışacağa benziyor. (İngiltere’de benzer bir futbol krizi Manchester City üzerinden şu günlerde yaşanıyor. Herkesin merakı bu krizlerin geçmiş futbol sezon sonuçlarını etkileyip etkilemeyeceği). Bakın, futbol gerçekten bu ülkenin insanının günlük gerçeği… 4 büyüklerin birbirleriyle yaptıkları maçlar halkın %50’sini ekranlara kilitliyor. Bu değerin baş aşağı gitmesi, istisnasız her renkten taraftar için yazık! Futbolla fazla ilgilenmeyenler bile, maçların veya sezonun gidişatının üç kişinin dudağına bağlı olmasının nasıl bir rezalet olduğunu görebilirler. Gündoğdu’nun emirlerine boyun eğmeyen hakemler hakkında “madem eğilmiyor, kopar kafasını” diyebilmesi, cerahatin ölümcül boyutlara çıkmış olduğunun ek kanıtıdır. Lütfen hepsini bulun, okuyun, bu makaleye sığmaz! Futbola sızmış çetelerin cesaretle yok edilmesi gerçekleştirilebilirse, bunu çok ciddi bir adım olarak alkışlarız. Yine baskılarla işin kaynağı örtülürse, bu operasyon faydadan çok zarar vermiş olur. Çünkü faillere bu kez bir de yenilmezlik küstahlığı eklenir.
Türkiye’de durumlar bu minvalde; peki dünya nasıl? Dünya, “bildiğiniz gibi”, gizli bir büyük savaş yaşamaya devam ediyor! “Büyük beyinler” tarafından bir hafta süreceği öngörülen ama dört buçuk yıldır süren Ukrayna-Rusya savaşı, İsrail’in Filistin’de üç yıldır sürdürdüğü katliamlar ve artık bu gerilimin kışkırtmalarıyla İran’a taşmış olan Amerika-İran savaşı… Aslında bir çeşit gizli dünya savaşı yaşanıyor ve insanlığın büyük kısmı da bunu bilmelerine rağmen, normal gündelik akış dekoru içinde bir şey yokmuş gibi davranmaya devam ediyorlar; gözlerini, kulaklarını kapayarak… Belki TV’de bu haberlere başlarını çevirip kanal değiştirerek… Olan her gün ölen sivillere, aç, susuz veya anasız-babasız, belki kolsuz-bacaksız kalan çocuklara oluyor.
Bütün bu toz dumanın ortasında, genç komedyen Deniz Göktaş, bizleri yine gülümsetmeyi, mutlu etmeyi başardı. Dışarı çıkar çıkmaz üst üste espriler yaparak, en zor şartlarda, kuyu tipi hapishanelerde geçirdiği uzun günlere rağmen, hemen arkadaşlarıyla ve onu heyecanla izleyen vatandaşlarla bütünleşerek…
Deniz Göktaş, Sinem Dedetaş, Zeydan Karalar, Mehmet Murat Çalık, İnan Güney, cezaevinde Ekrem İmamoğlu ve diğer mesai arkadaşları gibi yere sağlam basmayı ve tehditlere boyun eğmemeyi başardılar. Tarih onları bu cesur ve mert duruşlarıyla hatırlayacak.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
