18 Ağustos 2026’da Resmi Gazete’de yayımlanan genelgeyle yürürlüğe giren plan, dört eksen ve 16 eylem kapsamında ölçülebilir hedefler belirliyor. Metin; hesaplama gücü, şeffaflık, kamu alımları, enerji ve çalışanların dönüşümünü öne çıkarırken yerel yönetimler, su kullanımı ve denetim alanlarındaki eksiklere dikkat çekiyor.
18 Ağustos 2026’da Resmi Gazete’de yayımlanan bir genelgeyle Türkiye Yapay Zekâ Eylem Planı (2026- 2030) yürürlüğe girdi. 44 sayfa, dört eksen, 16 eylem. Kamuda uzun yıllardır strateji belgesi okuyan biri olarak baştan söyleyeyim: Bu belgeler çoğunlukla iyi niyetli cümlelerle doludur ve ölçülemez. Bu plan farklı bir tercih yapmış; sayı vermiş, tarih vermiş, oran vermiş. Ölçülemeyen hedef, hesabı sorulamayan hedeftir.
Bu plan ölçülebilir hedefler koyarak kendini denetime açtı. Bunu küçümsememek gerekiyor. KAYDA GEÇİRİLMESİ GEREKENLER Belgenin dört tercihi, kamu yararı açısından değerli. Birincisi, hesaplama gücünü kamusal bir kaynak olarak kurgulaması.
“Herkes için GPU” programı, araştırmacılara, KOBİ’lere ve girişimlere dünya standartlarında işlem gücünü adil koşullarda açmayı hedefliyor ve tahsis edilen kredilerin en az yüzde 40’ını teknogirişimlere ayırıyor. Piyasa bu dağıtımı kendiliğinden yapmaz. Plan, kamu kurumlarının tek tek sunucu odası kurmasını değil, ortak kapasiteyi kullanmasını esas alıyor.
Hesaplama gücünü elektrik gibi bir altyapı hizmeti saymak önemli bir yaklaşım. İkincisi, şeffaflık taahhüdü. Ulusal Yapay Zekâ İlerleme ve Şeffaflık Portalı, her eylem için sorumlu kurumu, takvimi, bütçe gerçekleşmesini ve durum rengini kamuya açacak. İlk ilerleme raporu 12 ay içinde yayımlanacak ve her rapor döneminde bağımsız bir değerlendirme bileşeni yer alacak. Bu, planın önemli maddelerinden biri.
Dördüncüsü, enerjiyi birinci katman yapması. Veri merkezi sözleşmelerinde en az yüzde 60 düşük karbonlu elektrik şartı, doğrulanabilir kaynak sertifikaları, güç ve su kullanım etkinliğinin izleme çerçevesine dahil edilmesi. Buna emek başlığını da eklemek gerekir.
Plan, “ilk 12 ayda ikame etkisi haritasının yayımlanması, plan dönemi boyunca bir milyon çalışanın mesleki dönüşüm değerlendirmesinden geçirilmesi” ile otomasyonun ikame etkisini haritalamayı taahhüt ediyor. EKSİK OLAN KATMAN Belgenin zayıf yanları da gerçektir. En görünürü şudur: 44 sayfada “belediye” kelimesi bir kez geçmiyor. “Yerel yönetim” de geçmiyor.
Sorumlu kurum listelerinde tek bir belediye, birlik ya da İller Bankası yok. Oysa vatandaşın kamu hizmetiyle temas ettiği yüzeyin büyük kısmı yereldir. Su, atık, ulaşım, imar, sosyal yardım. Yapay zekânın gündelik yaşamda en hızlı ve en ölçülebilir farkı yaratacağı alanlar bunlardır.
Üstelik Türkiye’nin en olgun kamu veri kümelerinin bir bölümü de oradadır: Şebeke izleme verileri, abone serileri, coğrafi bilgi katmanları, ulaşım hareketliliği. İki bin veri seti hedefine yerel yönetimler olmadan ulaşmak zordur. İkinci, boşluk su ve iklim. Enerji tarafı olgun, ancak su yalnızca bir tanım olarak metne girmiş; hedef, sınır ya da raporlama yükümlülüğü yok.
Yer seçiminde su stresi bağlayıcı bir ölçüt değil. Su kısıtı altındaki ve bu yıl iklim konferansına ev sahipliği yapan bir ülke için bu, doldurulması gereken bir boşluktur. Üçüncü boşluk; denetim. Şeffaflık ile hesap verebilirlik aynı şey değildir. Şeffaflık bilginin görünür olmasıdır; hesap verebilirlik, görünen bilgi üzerinden sonuç doğurabilecek bir mekanizmanın çalışmasıdır. Portal ilkini sağlıyor.
Yeşile boyanmış bir eylemin gerçekten yeşil olup olmadığını kimin, hangi yetkiyle doğrulayacağı ise tanımlı değil. Dördüncüsü, planda yatırımcıya öngörülebilirlik taahhüt edilirken çalışana aynı taahhüdün verilmemesidir. İkame etkisi haritası fiilen bir emek politikası belgesidir; onu sendikalar, meslek odaları ve çalışan temsilcileri masada olmadan hazırlamak, çıktının meşruiyetini zayıflatır.
BEŞ SOMUT ÖNERİ Bu boşlukların hepsi, planın kendi yıllık güncelleme döngüsü içinde giderilebilir. 1. Plana “Yerel Yönetimlerde Yapay Zekâ Dönüşümü” başlıklı 17. eylem eklenebilir. Burada iki bin veri seti hedefinin belirli bir bölümünün yerel yönetimlerden sağlanması hedeflenmeli.
Belediyelerin ortak hesaplama altyapılarına erişimi kolaylaştırılmalı; farklı kentlerde başarıya ulaşan uygulamaların, açık standartlar ve kamu yararı esas alınarak diğer yerel yönetimlere aktarılabileceği ortak bir paylaşım ve ölçeklendirme modeli oluşturulmalı. 2. Su karnesi şeffaf olmalı.
Kamu desteği alan her veri merkezi yıllık su tüketimini, su kullanım etkinliğini ve kaynak türünü raporlamalı; bu veriler portalda yayımlanmalı. 3. Her kamu yapay zekâ pilotu üç göstergeyi raporlamak zorunda olmalı. Vatandaşın işlem süresi, hata ve itiraz oranı, vatandaş memnuniyeti. Bunların ölçülemediği pilot başarılı sayılmasın. “Verimlilik kimin verimliliğidir” sorusunun yanıtı buradadır. 4.
Planın öngördüğü yıllık Ulusal Yapay Zekâ Politika Mektubu, her yıl TBMM’nin ilgili komisyonuna sunulmalı. Meclis’e sunulan bir plan, hükümet değişse de dosyada kalır. 5. Yapay zekâ projelerine başlamadan önce kurumların veri olgunluğu ölçülmeli.
Çünkü bir ülkenin yapay zekâ kapasitesi yalnızca strateji belgeleriyle değil, kurumlarının veriyi ne ölçüde üretebildiği, bütünleştirebildiği, koruyabildiği ve karar süreçlerinde kullanabildiğiyle belirlenir. Sağlıklı bir veri yönetişimi altyapısı kurulmadan başlatılan yapay zekâ projelerinin kalıcı kamu değerine dönüşmesi güçtür.
Bu nedenle önce kurumsal kapasite ve gereksinim ortaya konulmalı, ardından uygun teknoloji modeli belirlenmelidir. Türkiye teknoloji çağının umutsuzu değil, eksik yatırımlısıdır. Elinde mühendis var, kurum var, altyapı var, gereksinim var. Eksik olan, bunları aynı omurgada birleştiren dokudur. Bu plan o dokuyu örmek için bir olanak sunuyor.
Doğru tavır, belgenin en güçlü maddelerini sahiplenmek ve eksik olanları yapmaya teşvik etmektir. Planın 2030’a ulaşması merkezi yönetimin, belediyelerin, üniversitelerin, meslek odalarının ve sendikaların aynı masaya oturup birlikte hareket etmesine bağlıdır. TAYFUN İŞBİLEN İSKİ BİLGİ İŞLEM DAİRESİ BAŞKANI, EMO BİLGİ VE İLETİŞİM TEKNOLOJİLERİ KOMİSYON BAŞKANI
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
