Suskunluk Alfabesi

Atatürk’ü kaybetmenin ortak acısının adı; “Suskunluk Alfabesi”... Yukarıda okuduğunuz satırlar Sevgili Nüket Aşkın’ın Yazı–İnkılap Rüzgârında Bir Aşk Hikâyesi adlı romanından.

Bizi 1928 yılına; savaşlardan çıkmış, yorgun, yoksul ama yeniden ayağa kalkmaya çalışan bir ülkeye ve Atatürk’ün kâtibi Tahir ile ressam eşi Zehra’nın hayatlarına götüren romanda, “Bir milletin ‘alınyazısı’ da genç Cumhuriyet’in yeni alfabesiyle şekillenmektedir” ifadesine de dikkati çekmek isterim;Çünkü Atatürk’ün yaptığı tam da buydu. Bir milletin alınyazısını değiştirmek.

Yoklukla, çaresizlikle, cehaletle ve boyun eğmekle tarif edilen bir kaderi değiştirmek. Yüzyıllardır kendisi hakkında başkalarının karar verdiği bir millete, kendi geleceğini belirleme hakkını teslim etmek. Bir çocuğun eline kalem vermek. Bir kadının önüne yeni bir hayat açmak. Bir köy öğretmenine ülkenin yarınlarını yetiştirme sorumluluğunu yüklemek. Bir millete “Sen de başarabilirsin” demek.

Belki de bu yüzden Atatürk’ü anarken yalnızca bir devlet adamının ölümünü hatırlamıyoruz. Bir milletin yeniden doğuşunu hatırlıyoruz. HİÇ TANIMADIĞIMIZ BİR İNSANI NEDEN BU KADAR ÖZLÜYORUZ? Atatürk’ün fotoğraflarına bakıyorum. Bazen cephede, bazen karatahta başında, bazen bir çocuğun yanında... Bazen de bir sofrada; düşünceli, yorgun, belki biraz yalnız.

O fotoğrafların içinde yalnızca bir komutan ya da cumhurbaşkanı yok. Çok ağır sorumluluklar taşımış bir insan var. Kaybettiği arkadaşları, geride bıraktığı yıllar, uğruna mücadele ettiği bir millet var. Bir ömre sığdırılması neredeyse imkânsız işler var. Bir de bütün bunların ötesinde, kendisinden sonra gelecek nesillere duyduğu büyük güven... Belki bizi bugün en çok duygulandıran da bu.

Çünkü biz Atatürk’ü tanımadık. Onunla aynı odada bulunmadık. Ona teşekkür etme fırsatımız olmadı. Ama onun açtığı yollardan yürüdük. Ve ne zaman ülkemiz zor bir dönemden geçse, ne zaman umutsuzluğa kapılsak, ne zaman geleceğimiz konusunda kaygılansak dönüp yine ona baktık. Sanki bir cevap arar gibi... Sanki bize yeniden cesaret verecekmiş gibi... ASIL MESELE ONU ANMAK DEĞİL ANLAMAKAradan 88 yıl geçti. Dünya değişti.

Savaşların biçimi değişti. Tehditler değişti. Teknoloji, hayatlarımızı tanınmaz hale getirdi. Ama bir ülkenin bağımsızlığına sahip çıkma ihtiyacı değişmedi. Bilimin yol göstericiliği değişmedi. Eğitimin önemi değişmedi. Kadınların eşit yurttaşlar olarak hayatın her alanında var olmasının değeri değişmedi. Hukukun, liyakatin, aklın, ortak geleceğimiz için taşıdığı anlam değişmedi.

Atatürk’ü gerçekten sevmek, yalnızca fotoğraflarını duvarlara asmak değildir. Onun bağımsızlık fikrine sahip çıkabilmektir. Cumhuriyet’i yalnızca geçmişten kalan büyük bir miras değil, gelecek nesillere karşı taşıdığımız büyük bir sorumluluk olarak görebilmektir. Bir çocuğun eğitimden mahrum kalmasına razı olmamaktır. Bir kadının hayallerinden vazgeçmek zorunda bırakılmasına itiraz edebilmektir.

Bu ülkenin gençlerine umut verebilmektir. Farklı düşünsek de aynı ülkenin geleceğinde buluşabileceğimizi unutmamaktır. Atatürk’ün bize bıraktığı en kıymetli miraslardan biri de budur. Cumhuriyet yalnızca korunacak bir hatıra değil, her gün emek verilmesi gereken bir gelecek sözüdür. SAAT 09. 05... AMA HİKÂYE BİTMEDİBugün yine Anıtkabir’e giden insanlar olacak. Ellerinde çiçeklerle gelen çocuklar...

Gözleri dolan yaşlı insanlar... Belki hayatında ilk kez Anıtkabir’i gören gençler... Belki de ne söyleyeceğini bilemeden sadece huzurunda duranlar... Herkesin hikâyesi başka. Ama duygusu aynı; minnet, özlem ve bitmeyen o derin sevgi... İşte bu yüzden 10 Kasım yalnızca geçmişe dönüp baktığımız bir gün değil. Bir milletin kendisine verdiği sözü hatırladığı gündür.

Çünkü o, bütün mücadelesini bir milletin kendi ayakları üzerinde durabilmesi için verdi. Kendi aklıyla düşünebilmesi, kendi kaderine sahip çıkabilmesi için... Bugün bize düşen yalnızca onu özlemek değil. Bıraktığı emanete layık olabilmek ve belki her 10 Kasım’da kendimize aynı soruyu sormak; “Sen bizim için bu kadar çok şey yaptın. Peki biz, senin hayal ettiğin Türkiye için ne yaptık?” Sevgili Atam...

Sana hiç sarılamadık. Hiç teşekkür edemedik. Ama her 10 Kasım’da milyonlarca insanın aynı anda susması, belki de kelimelerle anlatamadığımız bütün duyguların karşılığı. Saat 09. 05’te hayat birkaç dakikalığına duruyor. Ama senin açtığın yolda yürüyen hayat devam ediyor. Ve biz biliyoruz ki... Bazı insanlar öldüklerinde geçmişe karışır. Sen, geleceğimizin içinde yaşamaya devam ediyorsun.

Sonsuz özlemle, minnetle ve hiç eksilmeyen bir sevgiyle... Rahat uyu Atam.

diye haykıran sesi bir kez daha yankılandı. Gazi’sine ağıt olup akan Sakarya Nehri’ne milletin gözyaşı karıştı. Hasan Tahsin’in ilk kurşunuyla ayağa kalkan İzmir’in taşı, toprağı, denizi, rüzgârı sessizliğe büründü. Ankara’nın bozkırını kaplayan yas, Meclis’in taş duvarlarını üşüttü. Zafer Anıtı’nda elini alnına götürmüş bronz asker, bir daha dönmeyecek kahramanının ardından bakıyordu. Tüm ülke susarak konuşmayı, susarak anlaşmayı, susarak birlik olmayı öğrendi o sabah. Kelimeler kifayetsizdi. Suskunluk artık yeni ortak alfabeydi.”

Kaynak: Hürriyet