Tiyatrodan müziğe uzanan yolculuğunda ARKADAŞ kimliğiyle kendi dünyasını kuran Deniz Koşar, elektronik popla karanlık duyguları buluşturuyor. Pandemide başlayan bu serüven, bugün bağımsız üretimden sahne performansına uzanan özgür bir müzikal hikâyeye dönüştü.
Tiyatroyla adım attığı sahnede şimdilerde müzisyen kimliğiyle yer alıyor Arkadaş Deniz Koşar. Pandemide herkesin evlere kapandığı dönemde başlayan bir hikâye bu: Zihnindeki cümleleri elektro pop tınılarıyla birleştirerek kısa sürede dikkat çeken şakrılara imza atan ve ARKADAŞ sahne ismiyle evrene yayan Koşar’dan notalarla buluşan öyküsünü dinledik... - Bize kendinizi biraz anlatır mısınız?
Bir de “ARKADAŞ” isminin çıkış hikâyesi nedir? Ben Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Tiyatro mezunuyum ve uzun bir süre hayatımda sadece tiyatro oldu. Pandemide eve kapanınca müzikle baş başa kaldım ve öğrenmeye başladım. Bir süredir kendi şarkılarımı bağımsız olarak ARKADAŞ ismiyle yayınlıyorum ve konserler veriyorum. Şarkı yapımının tüm aşamalarını odama zamanla kurduğum stüdyomdan yapıyorum.
Üretimin her aşamasında bağımsız olmak çok hoşuma gidiyor. Bu arada işin en sevdiğim kısmı kesinlikle konserler. Konser verebilmek için müzik yapıyor bile olabilirim. Arkadaş benim gerçek adım, mahlas olduğunu varsayan çok oluyor. Annemle babam koymuş Arkadaş Zekai Özger’den etkilenerek. Ben de hazır böyle bir ismim varken sahne adım olarak kullanmak istedim.
- Müziğiniz çok içgüdüsel ve uzun zamandır sizinleymiş gibi hissettiriyor; oysa dediğiniz gibi önce tiyatro daha baskındı. Bugün müzik yaşamınızın merkezine mi yerleşti? Müzik çok uzak bir hayal gibiydi. Şu anki gibi hayatımın merkezinde konumlanacağını asla tahmin edemezdim. Ben sadece oyunculuk yapacağımı sanıyordum ama müzik hayatıma girince yavaş yavaş beni ele geçirdi. Tiyatro yapmayı hâlâ istiyorum bu arada.
Müzik hayatıma girince kendimi daha iyi ifade edebileceğim bir araç bulmuş oldum. Kafamda ikisi aynı yerde birleşiyor, müzikte de oyun oynuyorum tiyatroda da. KIRILMA DEĞİL ÇIKIŞ - Pandemi, müzikal yolculuğunuzda bir kırılma noktası olmuş gibi görünüyor. O dönemde ne değişti? Kırılma değil de doğrudan çıkış noktası oldu. Ben şarkı söylemekten aşırı utanıyordum.
Ukulelem ile cover videoları çekip utanarak paylaşmaya başladım, derken yavaş yavaş sesimle barıştım (hâlâ barışmaya devam ediyorum). Sonra müzik prodüksiyonu öğrenmek istedim. Evden çıkamadığım için bolca zaman da vardı. Ableton’ın o zaman üç aylık bir demo sürümü vardı, indirip YouTube’dan videolar izleyerek öğrenmeye başladım. Bir videoda “tüm tuşlara basıp ne işe yaradıklarını görmekten korkmayın” diyordu.
Ben de öyle tuşlara basarak deneme yanılma yöntemiyle takıldım biraz. Sonra Türkiye’de Beats By Girlz, şimdiki adıyla Kreşendo kuruldu ve online Ableton ve müzik prodüksiyonu atölyesi yaptılar. Ben de katıldım ve ordan da aldığım bilgilerle deneye deneye buraya kadar geldim. İlk yaptığım şarkının yanlışlıkla proje dosyasını silmiştim ve baya ağlamıştım onu hatırlıyorum.
- “ARKADAŞ” sizin için bir sahne personası mı, yoksa tiyatronun kolektif yapısı içinde yeterince alan bulamayan tarafınızın sesi mi? ARKADAŞ benim abartılmış ve özgürleşmiş, performatif ve baya da dramatik bir halim. Tiyatronun sınırlarından taşan bir versiyonum sanırım. - Şarkılarınızın sesi oldukça hareketli ve dansa yakın, sözleriniz ise zaman zaman karanlık. Bu karşıtlık bilinçli bir tercih mi?
Ağlayarak dans etmek konseptini çok seviyorum. Karanlık, öfke, mutsuzluk bunlar hem sözle hem hareketle aşılabilen duygular. Sahnede saçma sapan danslar ederek şarkılarımı söylemek istiyorum belki bu yüzden müziğimi yaparken de daha hareketli yerlerde arıyorum. - Elektronik müzikle Türkçe sözleri oldukça doğal biçimde bir araya getiriyorsunuz. Bu dengeyi kurarken en çok neye dikkat ediyorsunuz?
Kendimi iyi ifade etmeye çabalıyorum, bir şey, doğrudan söylenmek dışında kaç farklı şekilde söyleniri araştırıyorum. Fonetik olarak kulağıma güzel gelen cümlelerin, başka şarkı sözlerinin neden hoşuma gittiğini bulmaya çalışıyorum. Bazen hece ölçüsü, kafiye gibi teknik konuları da düşünüyorum ama hep değil. VE SONRA DANS ETTİK - Bu yıl yayınladığınız “ve sonra dans ettik” güçlü bir karşılık buldu.
Şarkı hangi duygu ya da hikâyeden doğdu? Yazlık bir kasabada gün batarken sahilde geçen bir yaz aşkı hikâyesi olarak kurdum. Çok sevdiğim boş bir sahil var orayı hayal ederek sözlerini yazdım. Gençlik, yazın coşan duygular, bunun geçiciliği, andan duyulan haz, dışarıdan görünmeyecek kadar küçük bir duyguyu içeride büyük yaşamak konularını hissettirmek istedim.
Prodüksiyon kısmında da biraz bunları ifade etmeye çalıştım. Şarkının girişinde hem sözlerle hem müzikle nerede olduğumuzu, günün hangi saatinde olduğumuzu dinleyene yansıtarak hikâyeyi anlatmaya başladım. Şarkının hikâyesine dışarıdan değil de içinde bir özne olarak da dahil olunabilir. - “EX ARKADAŞLAR MEZARLIĞI”nın ardından yeni bir albüm planınız var mı? Bir sonraki dönemin müzikal dünyası nasıl şekilleniyor?
Albüm fikrine bir süredir uzaktım çünkü kemik dinleyici kitlem henüz var mı bilmiyorum ve tekli yayınlayınca bile dinleyicilere ulaştırmakta zorlanırken albümü insanlara nasıl duyururum endişelerim vardı ama bugün albüm yapmak istediğime karar verdim. Kendimde albüm içerisinde sound olarak bir tutarlılık çok da aramıyorum. Nasıl bir albüm olur onu da bilmiyorum ama hayal kurmaya başladım.
Benim de içinde hikayeler olan yeni bir dünya kurmaya ihtiyacım var. - Kendinizde “star ışığı” görüyor musunuz yoksa bu daha çok başkalarının size yakıştırdığı bir şey mi? Başkaları ne der bilmiyorum ama ben sürekli “Pearl” filmindeki “Please, I’m a star” (Lütfen, ben bir yıldızım) repliğini tekrarlıyorum.
SOSYAL MEDYA OLMADAN BAĞIMSIZ MÜZİK OLMAZ - Sosyal medyada yalnızca müziğinizi değil, backstage’inizi ve müzik hikâyelerini de paylaşıyorsunuz. Bu açık ve mesafesiz tavrın tiyatro ve performans geçmişinizle bir ilişkisi var mı? Şu an sosyal medya olmadan bağımsız müzik nasıl olur bilemiyorum. Müziği odamda bazı hislerle yapıp paylaşınca da insanlar dinliyor mu, ne düşünüyor bilemiyorum ve bilmek istiyorum.
Benim de mesafelerim var tabii ki ama iletişimi beni dinleyenle kurduğumu bilmek benim için önemli. Yoksa odamda müziğimi yapmış bir yerlere atmış ve sessizlikte oturuyor olurum. Ben, benim gibi hisseden var mı, şarkımı dinleyen duygularına tercüman olunmuş hissetti mi, o şarkıya ne oldu, bunlar hakkında konuşmak istiyorum.
Backstage konusunda, başkalarının backstage’de neler yaptığını görmek çok ilgimi çekiyor ve öğretici de oluyor. O iletişimi sağlamak ve aktarmak için de arkada neler döndüğünü paylaşmayı seviyorum. Müzik hikâyelerini de bir arkadaşıma anlatıyordum ve anlatırken çok keyif aldığımı fark ettim. Başkalarına da anlatmak istedim ve o içeriklerim de böyle başladı. Tiyatroyla ilişkisi anlatmaya olan ilgim olabilir.
‘KONSERLERDE BAŞKA BİR DÜNYA OLUŞUYOR’ - Ableton’la çalışmaya başladığınızda bugünkü elektronik dünya zaten kafanızda var mıydı yoksa sound’unuz programı kullandıkça mı şekillendi? İlk başladığımda Grimes’tan çok etkilenmiştim ve onun canlı performanslarını çok izliyordum. Oradan gelen bir elektroniğe yönelme olabilir. Zaten elektro pop, dinlemeyi de çok sevdiğim bir tür.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
