Mustafa Kemal Atatürk’ün yurttaş olarak aramızdan ayrılışının 88. yılında bir kez daha ölümsüzlüğü yaşadık. Günümüzdeki pek çok ulusal ve uluslararası gelişme Atatürk’ün yaşayan bir lider olduğunu göstermeye yetiyor.
Mustafa Kemal Atatürk ’ün yurttaş olarak aramızdan ayrılışının 88. yılında bir kez daha ölümsüzlüğü yaşadık. Onun sınırları ve çağları aşan güncelliği akla ve bilime inanmasından, sadece ve sadece millete güvenmesinden geliyor. Akıl, yenilmez! En olumsuz durumda bile çare arar. Tabii kullanabilirsen!
Bilim, yetinmez! Her zaman bir sonrasını arar. Tabii onu araç değil de amaç olarak görebilirsen! Millet, esir düşmez. Bir an için esir alınsa bile yönünü bulduğunda mutlaka harekete geçer. Tabii ona rehberlik edebilirsen! Atatürk bütün bunların toplamı olarak yaşamaktadır. Ülkemizde ve dünyada onu aşabileceğini düşünen kimi liderler zamanla en çok şunu yapabilmiştir: Fotoğrafını onun yanına koymak!
*** Yeri geldikçe vurgulamayı sevdiğim şöyle bir dünya-gezi gözlemim var: Gittiğim tüm ülkelerde karşıma iki kişi çıktı; Atatürk ve Nâzım Hikmet! Bu öyle sıradan bir anımsama şeklinde de değildi. Kimi coğrafyalarda olağan karşılıyordum ama “Bu kadarını beklemiyordum” dediğim pek çok anı biriktirdim. Her ikisini de yaşadığım coğrafya Avustralya oldu.
Çanakkale’de savaş bölgelerini birkaç kez gördükten sonra kendime şu görevi verdim; haydi Avustralya’ya git, oradaki Çanakkale’yi de yaz! Okuduklarım, Çanakkale Savaşları’nın Avustralya’da en az Türkiye’deki kadar güncel olduğunu gösteriyordu. Gerçekten de öyleydi. Sidney’deki hemen her kitabevinin bir bölümü Gallipoli! Beş ciltlik klasik Avustralya tarihinin bir cildi sadece Çanakkale’ye ayrılmış!
Buna ilişkin müzelerde genellikle girişi Atatürk’ün bir büstü dolduruyor. İngiltere’yle birlikte başka coğrafyalarda da savaştıkları için Türkçeye gaziler derneği diye çevirebileceğimiz örgütlenmeleri var. Bu derneklere sadece kendi yurttaşları üye olabiliyor. Bir de Türkler! Nedenini sordum. Yanıt şaşırtıcı değildi: - Mustafa Kemal’e olan saygı ve sevgimizden! Avustralya’da 150 bin kadar Türk var.
Onlarla da sohbetlerimiz oldu. Öteki kıtalarda yaşanan yabancı karşıtlığı buradaki Türklere uğramamış. Onlara Avustralya yerlileri Aborjinleri nerede görebileceğimi sordum. “Çok zor” dediler, devam ettiler: “Sidney’in kenar semtlerinde otururlar. Sayıları zaten çok az. Bizim gecekondu semtlerine benzer bir ortamda yaşıyorlar. Akşamları ateş yaktıkları yerler var. Geleneklerini sürdürmeye çalışıyorlar.”
Oraya gitmek istediğimi söylediğimde her şey bir yana can güvenliğinin bile sorun olduğunu vurguladılar. Israr ettim. Burada Çanakkale yansımalarını görmek güzel ama bu kıtanın başka yüzünü de görmek istiyordum. Yola koyulduk. Mahalleyi bilen bir kişiyi yanımıza aldık. Marketin yanında oturan kişi hep çakılı gibi orada dururmuş. Gerçekten öyleydi. Fotoğraflardan tanıdığım Aborjinlere benziyor.
Binanın merdivenleri önünde oturduk. Sonra ateş yakılan yere yakın bir yükseltiye geçtik. Günlük yaşamlarından, gelecekten konuştuk. Türkiye’den geldiğimi söyleyince başını hafif kaldırdı. Uzaklarda dev gökdelenler yükseliyordu. Ona göre o gökdelenler beyaz adamdı. Eliyle o dev yapıları gösterip seslendi: - Bunları bir tek sizin Kemal yendi! O general! İşte bunu beklemiyordum.
Atatürk, Avustralya’da, nüfusları hızla azalmakta olan yerlilerin vicdanında da yerini almıştı! *** İşte böyle bir dünya liderini unutturmak, sıradanlaştırmak isteyenler olacaktır! Bir devrim gerçekten devrimse onun karşıdevrimi de olur! Böylesi anlayışların yararı şudur: Devrime su verir! Ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anımsatır!
Devrimi daha ileriye taşımazsan, sadece korumayı yeğlersen biri çıkar ona saldırmayı marifet sayar! Marifetini de maarifleştirmeye kalkar!
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
