YENİ Parti’nin artıları eksileri
Bu parti gelecekte ne yapar sorusuna cevap aradım. Artıları bir tarafa, eksileri öbür tarafa yazdım.
Bu parti gelecekte ne yapar sorusuna cevap aradım. Artıları bir tarafa, eksileri öbür tarafa yazdım.

Ortaya önyargılardan arınmış bir YENİ Parti fotoğrafının çıkmasına özen gösterdim. Kurultay salonu iyi hazırlanmıştı. Tribün düzeni iyi oturtulmuştu. Panklartlar iyi seçilmişti. YENİ Parti kurultayının düzenlendiği salonda Kemal Kılıçdaroğlu ile Özgür Özel’in yarıştığı CHP kurultayını takip etmiştim.
O günkü havadan eser yoktu. O zaman iki adaylı yarış vardı. O zaman kıran kırana bir mücadele vardı. Heyecan vardı, coşku vardı. O bir hesaplaşma kurultayıydı. CHP kurultayında Özgür Özel iyi bir konuşma yapmış, Kemal Kılıçdaroğlu sırtındaki hançerlerden söz etmişti. Ekrem İmamoğlu kongreyi yönetiyor, Mansur Yavaş ön saflarda yer alıyordu. O kurultayda Ekrem İmamoğlu ağırlığı vardı.
Bu kurultayda ise Ekrem İmamoğlu yoktu. Ama ruhu dolaşıyordu. Fakat öyle ezici bir etkisi yoktu. Daha çok Özgür Özel etkisi hâkimdi. İKTİDAR VURGUSU Bu kez her şeyin düzenli, tertipli olduğu bir kongre havası vardı. YENİ Parti kurultayının en önemli teması ise iktidar vurgusuydu. Özgür Özel’in konuşmasının merkezini iktidar talebi oluşturuyordu. Yerinde bir vurguydu.
CHP kurultaylarını izlediğimde iktidar talepleri yok diye eleştirirdim. YENİ Parti kurultayında iktidar arzusu güçlüydü. EKSİLER NELER Peki eksiler neydi? Özgür Özel iyi bir konuşmacı. Ancak kurultay salonu ile Meclis kürsüsü farklı. Özgür Özel at koşturur gibi konuşuyor. Çok seri ve çok hızlı. Tribünlerle diyaloğa girmesi gerekiyor. Tribünleri kimi zaman heyecanlandırıp kimi zaman ağlatması gerekiyor.
Özgür Özel’in YENİ Parti’ye destek için ineklerinin bir günlük süt parası olan bin lira gönderen Veysel Ünal’ı anlatırken duygulanması insaniydi. Özgür Özel, YENİ Parti’ye bir hikâye kazandırmaya çalıştı. Ama kendi ağladı, o duyguyu salona geçiremedi. “Biz bu partiyi muhalefet partisi olarak kurmadık. İktidara talip olmak için kurduk” vurgusu yerindeydi.
Ancak başta ekonomi olmak üzere iktidar olduklarında Türkiye’yi nasıl daha iyi yönetecekleri konusunda kitleleri etkileyecek bir açılım yapamadı. Toplumda bir rüzgâr estiremedi. Geleceğin iktidar umudu imajını veremedi. KÜRT SORUNU Özgür Özel’in konuşmasında önemli bir eksiklik de Kürt sorunu ve Terörsüz Türkiye konusuna yeterince yer ayırmamasıydı.
Türkiye’nin temel sorunu hakkında ikna edici bir şeyler söylemesi beklenirdi. Aydın Büyükşehir Belediye Başkanı Özlem Çerçioğlu’nun AK Parti’ye geçmesi Özgür Özel’in içine işlemiş olmalı, bir türlü topuklu efe sendromunu atamıyor. “Giden gitsin, topuklayan topuklasın” dedi. DEMİREL, ECEVİT, ERBAKANKuruluş kurultayları önemlidir. Ankara gazetecileri kurultayı izlerken, “Bu çocuk adam olur” deriz.
Ya da “Bu çocuk yürümez” deriz. YENİ Parti kurultayı için her ikisini de söyleyemedik. Çünkü terazinin bir kefesinde olumlu şeyler diğer kefesinde ise olumsuzlar vardı. Bir şeyler eksikti. Ama o önemli bir eksiklikti. Neydi o eksiklik? 12 Eylül’den sonra siyasi yasaklar kalkmıştı. Ecevit’in, DSP’nin başına geçtiği kurultayı izlemiştim. DSP’liler, Ecevit’in konuşmasının tamamını ayakta dinlemişlerdi.
Müthiş bir heyecan vardı. Ecevit, “Karları delip çıkan ve baharın müjdecisi olan kardelenler gibisiniz. Barışın sembolü ak güvercinlersiniz” diye seslenmişti. O heyecan Ecevit’i yıllar sonra başbakan yaptı. Demirel’in DYP’nin başına geçişi ise “hasret bitti kucaklaştık” havası yaratmıştı. Salondan “Kurtar bizi baba” sloganları yükseliyordu.
Sonra bu sloganlar salondan sokaklara taştı, meydanlar “Kurtar bizi baba” diye inledi. Demirel önce başbakan, sonra cumhurbaşkanı oldu. Erbakan Hoca sadece genel başkan değil, aynı zamanda manevi bir liderdi. Refah Partililer’deki inanç hiçbir yerde yoktu. Erbakan, ”Tekeden süt çıkaracaksınız” derdi. Onlar sadece Türkiye’yi yönetmeye talip değil, aynı zamanda dünyada adil düzeni kurmaya geliyorlardı.
Bu inançla Erbakan’ı başbakanlığa taşıdılar. Bu örnekleri uzatmak istemiyorum. Deniz Baykal, 12 Eylül’den önce CHP’yi açtığında çok zor şartlarda mücadele etmişti. Çünkü karşısında iktidar ortağı olan SHP vardı. Ama Baykal, CHP’nin misyonunu yaşattı, hikâyesini büyüttü ve tekrar solun tek partisi haline getirdi. KONJONKTÜR PARTİSİŞimdi tekrar YENİ Parti’ye döneceğim. YENİ Parti bir konjonktür partisi olarak doğdu.
Ama çok iyi bir fırsat yakaladı. Özgür Özel, bunu iyi değerlendirdi. Ancak konjoktür partilerinin yaşadığı sorun YENİ Parti’nin de sınavına dönüştü. Peki konjonktür değişirse YENİ Parti’nin anlamı kalır mı? YENİ Parti’de her şey vardı ama heyecan yoktu. Ne sokaktaki havayı salona taşıyabildiler ne de salondaki heyecanı sokağa aktarabildiler. YENİ Parti, CHP’den kopanların partisi.
CHP, çok güçlü bir ideoloji partisiydi. Atatürk’ün partisi olarak oy alıyordu. YENİ Parti ise merkez parti havasında. Bir ideolojisi yok. YENİ Parti, Ekrem İmamoğlu partisi olarak kuruldu ama kitlelerin umudu olan partiye dönüşemedi. Özgür Özel’in bunu başarması gerekiyor. Mevcut ekonomik zorluklar nedeniyle böyle bir fırsatı yakalamış durumda ama kurultay gösterdi ki bundan yeterince yararlanamıyor.
RUHU YOK Mustafa Sandal’ın bir şarkısı vardı ya... “Onun arabası var. Güzel mi güzel. Şoförü de var özel mi özel. Bastı mı gaza gider mi gider. Maalesef ruhu yok.” YENİ Parti’nin de ruhu yok. O nedenle kuruluş kurultayı bir diriliş ve iktidara yürüyüş kurultayına dönüşemedi.
Kaynak: Hürriyet


