Trumpizmin sonu serap mıydı?
Biz bir serap mı gördük? Çok değil on gün önce, ABD ara seçimlerinde Demokratlar muazzam bir tsunami yaratmış, Trump ’a hezimet yaşatmıştı.
Biz bir serap mı gördük? Çok değil on gün önce, ABD ara seçimlerinde Demokratlar muazzam bir tsunami yaratmış, Trump ’a hezimet yaşatmıştı.

Gözlemciler, Demokratların Nixon ’u alaşağı eden Watergate skandalı ardından kaydedilen 1974 ara seçimlerinden bu yana böylesi büyük bir zafer kazanmadıklarını söylüyordu.
Carter ’a akabinde başkanlık getiren tarihi Watergate ara seçimleri gibi, Demokratlara bir kez daha Beyaz Saray yolu açılmış ve Trumpizm için geri sayım olabilir miydi? Uluslararası ilişkilerde yeniden kuralların geçerli olduğu bir dünyaya dönüşün umutları belirmiş, popülist kara dalganın durdurulabileceğine dair inançlar filizlenmişti.
Teksas gibi 30 küsur yıldır aralıksız Cumhuriyetçilerin elinde olan eyaletlerde, Demokratların zaferi bir kurtuluş gibi yaşanıyordu. Sokaklarda arabalar kornalar çalıyor, başkent Washington’da birbirini hiç tanımayan insanlar karşılıklı “çak” yaparak selamlaşıyordu. Ama heyhat! Ufukta toplanmaya başlayan kara bulutların ilk işareti, başkan yardımcısı J. D. Vance ’in seçim değerlendirmesi mesajının ardından geldi.
Vance Cumhuriyetçilerin ağır yenilgisini, hemen seçin gününün ertesinde “İran savaşı” na bağlamış, seçmenleri geri kazanmak için yapılması gerekenleri; savaşı sonlandırmak ve de ABD’nin İsrail’le ilişkilerini yeniden biçimlendirmek olarak sıralanmıştı. Vay sen misin? İsrail lobisi buna çok öfkelendi. Lobinin öfkelenmesi, Olimpos zirvesindeki Zeus’un öfkelenmesinden farksızdı.
İsrail lobisi medya ve siyaset dünyasındaki temsilcileri aracılığıyla hızla Vance’e bindirmeye başladı. DEĞİŞİME OY VERİP BİBİ’Yİ BULMAK İsrail’de beri yanda ABD’den bir hafta önce kurulan sandıkta Bibi Netanyahu hüsrana uğramış, tıpkı Trump gibi “topal ördek” konumuna düşmüştü.


Geçen haftaki “Sağnak” ta da anlattım: Bu “topal ördekler” hattında Netanyahu, Trump’ı israrla sıkıştırıyor, her gün aradığı ABD başkanını İran savaşını yeniden fitillemesi için darlıyordu. Ay başındaki ara seçimin hemen ertesinde “İran’a saldırma ihtimalimiz çok düşük” diye konuşan Trump’ın ifadeleri, günden güne değişmeye başladı. Ani bir U dönüşüyle başkan sonunda “İran’la anlaşmaya ihtiyacımız yok.
Paralarını ve milyarlarca doları, boğazı ele geçirdik” açıklamasını yaparak yardımcısı Vance’i müzakerelerden çekti. “The Young Turks/Jön Türkler” kanalıyla YouTube yayınları yapan Türk asıllı Amerikalı Cenk Uygur’ un deyişiyle, “ABD değişime oy vermiş fakat kendisini gene Netanyahu ile bulmuştu” . Buna Netanyahu’nun kucağına oturmak da diyebiliriz.
Bu süreç içinde yeni hükümeti kurma görevinin İsrail’de muhalefet bloğunun başındaki Gadi Ayzenkot ’a verilmesine karşın, başbakanlığa halen kimin oturacağı belirsiz. Arap ya da radikal Ortadoks partilerin desteğine ihtiyaç duyan koalisyon görüşmeleri eğer uzarsa geçiş dönemi başbakanı Netanyahu’nun ekmeğine yağ sürülecek. Seçimlerin yenilenmesi durumunda “sürekli savaş iklimiyle” beslenen Bibi sonunda kazanacak.
Bibi bu nedenle şimdi bir yanda istikşafi görüşmeleri baltalamak için elinden gelen her şeyi yaparken bir yandan da “savaş” çığlıkları atıyor. Topal ördekler Trump ve Netanyahu arasındaki ilişkiler, bu denklemde şekilleniyor. BİZ NE YAŞADIK? ABD’nin MAGA dünyasında büyük çatlak yaratan İran savaşından gerçekte bir “sanal zafer ilanıyla” sıvışmak isteyen Trump, sıvışamıyor ve yeniden bataklığa çekiliyor.
Düşünün: Çarşambaya dek Vance’in İran’la muhtemel görüşmeleri masadayken perşembe günü “Mutlak zafer istiyorum!” diyen Trump sertleşmesi ile çok sert bir viraj alındı. Başkanın sertleşmesi, Beyaz Saray ekibinde yaptığı değişikliğe de yansıdı.
Başkan Trump tüm Beyaz Saray siyasetini yönlendiren özel kalemine, MAGA ırkçı politikalarının derin ideoloğu ve mimarı olan, koyu İsrail destekçisi Yahudi kökenli Stephen Miller ’ı getirdi. Bu tercihin rastlantı olduğunu kimse düşünmüyor.
İçte göçmenlere ve azınlıklara kök söktüren, “aşırılıkçı örgüt” sözleriyle tanımladığı Demokrat Parti’yi dahi meşru görmeyen, solcularla “teröristleri” bir tutan bir faşist Stephen Miller. Venezüela darbesi için “Dünyanın demir kanunu: Güçlü olan haklıdır” diyen; İran bağlamında “Başkan, İran’ı bir kutuya hapsetti” şeklinde konuşan Miller, Trump’ın bundan böyle en yakınındaki isim.
Oligarşik yapıların sistemi ele geçirmesinin en tipik temsilcisi görülen Miller, önümüzdeki bu “topal ördek dönemi” nin çehresi olacak ve her kuralı, sınırı zorlayacak. Dünyanın dört bir yanında “Komşuda pişer, bize de düşer” heyecanıyla karşılanan Demokrat tsunaminin karşı karşıya kaldığı tabloya bakın. “Biz ne yaşadık?” diyor insan.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika