Arnavutköy Amerikan Kız Koleji’nin 1966 mezunları, geçen hafta Bizimtepe’deki yerleşkede bir araya geldi. Artık 80 yaşın üzerinde olan sınıf arkadaşları, geçmiş günleri ve ortak anıları konuşarak iki saat boyunca yeniden kaynaştı.
Geçen hafta Arnavutköy Amerikan Kız Koleji 1966 mezunları olarak Bizimtepe’deki yerleşkede bir araya geldik. Artık herkes 80 yaşın üstünde olmuş. Bizim zamanımızda kolej dört yıldı. İki yıl hazırlık okunurdu. Dördüncü yılda seçmeli dersler alırdık. Herkes kendi isteğine göre drama, felsefe, çağdaş Türk edebiyatı gibi dersler seçerdi. Dolayısıyla bu eğitim bir junior college modeliydi.
Amerika’ya gidenler iki yıl daha okuyup üniversite mezunu olurdu. Bu toplantımızda çok hoş ve garip duygular yaşadık. Hepimiz dal gibi kızlarken şimdi kimimiz oturduğumuz koltuğa zor sığıyorduk! Kimimiz aynı kiloda kalsa da yüzümüzdeki derin çizgiler nice öykü anlatıyordu. Öyle bir sınıftık ki hepimiz “honor” derecesiyle bitirmiştik.
Bizimtepe’ye gelen arkadaşların arasında mezun olduğundan beri hiç görmediklerimiz de vardı. Amerika’dan ve Türkiye’nin birçok köşesinden gelenler vardı. Hatta hasta yatağından kalkıp gelen de. Ne garip bir kaynaşmaydı, anında o eski günlere döndük. Hangi hoca sınıfta ne yapardı, kim Robert Kolejlilerden (erkek tarafı) kiminle flört ederdi!
Kimi o eski flörtüyle evlendi, kiminin eşi (benimki gibi) ne yazık ki erken öldü, kimileri nazar değmesin birlikte yaşlandı. Kızların kimi saçını beyaz bırakmış, kimi genç kızlığında dal gibiyken şimdi toparlak bir hanım olmuş. Ama en güzel şey herkesin birbiriyle kaynaşmasıydı. İki saat boyunca gayet basit yiyeceklerle karnımızı doyurduk. Hemen hiç oturmadık, “Birisini kaçırırım” korkusu içindeydik.
Bu geceyi düzenleyen sevgili Sedef ve sevgili Münire ’ye kucak dolusu teşekkürler. Kaç gündür o fotoğraflara bakıyorum, hâlâ anlatacak yeni anılar buluyorum. BEETHOVEN’IN 9. SENFONİSİ IŞIL IŞILDI Cumartesi gecesi dinlediğimiz Beethoven 9. Senfoni’yi uzun zaman unutamayacağız. Kaçıranlar için bundan sonra birkaç temsil daha var, hatırlatırım. Birinden birisini mutlaka yakalayın.
Başta şef İbrahim Yazıcı ’yı kutlarım: Hacettepe Üniversitesi Sanat Teşvik Ödülü ve 2005 yılında İtalyan cumhurbaşkanı tarafından “Cavalleria della Soliderita” şövalyelik unvanıyla onurlandırılmış. 2012 yılında “Yılın Orkestra Şefi” Donizetti Ödülü’nü almış. Şefimizin ayrı bir yönü de Türk bestecilerinin eserlerini dağarcığına alması. Birçok genç bestecimizin yapıtının ilk seslendirisini yapması.
CD ve DVD kayıtlarında Ahmed Adnan Saygun ve Muammer Sun ’un koro eserleri, Fazıl Say’ın Nâzım Oratoryosu, Metin Altıok Ağıtı ve Fenerbahçe Senfonisi’ni kayda alması. Konserdeki sempatik açıklamalarıyla da salondan yükselecek olan gereksiz alkışları kesebildi! İstanbul Devlet Opera ve Balesi’nin yıllardır başkemancısı olan Oleksandr Samoylenko, 1999 yılından beri bu görevi yerine getiriyor.
Baş kemancı deyip geçmeyin, o orkestranın ilk nefesidir. Şefin sağ koludur. Gelelim solistlere: Soprano Dilruba Bilgin Akgün, mezzosoprano Aylin Ateş, tenor Berk Dalkılıç ve basbariton Burak Bilgili. Harika bir ekipti. Eser bittiğinde ekip, dakikalarca süren alkışı hak etmişti.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
