Öğrenciden mektup

Dediğim gibi, bugünkü yazınızın çağrışımı bu oldu. Saygılarımla... A. Celal Binzet YANIT: Zafer’le ben Elazığ’ın Ağın ilçesindeniz. İkimiz de Köy Enstitüsünde öğrenim gördük. O, Gazi Eğitim Enstitüsü’nün resim, ben edebiyat bölümünde okuduk. Zafer resim konusunda Berlin’de de öğrenim gördü. Daha sonra da o resim, ben edebiyat öğretmeni olarak görevimizi Ankara’da sürdürdük.

Zafer Gençaydın’ın adı Ankara’daki ressamlar arasında geçiyordu. Kitaplarda, dergilerde resimlerini görüyordum. Ankara’da yaşasak da sergilerinin hiçbirini ziyaret edemedim. Siz Zafer Gençaydın’la panellere, Ankara içi ve dışı etkinliklere katıldığınızı yazıyorsunuz. Sanırım ona yakınlık size resim konusunda çok şey kazandırmıştır. Bunu bana da açmanızdan mutluluk duydum.

Bu yakınlıktan dolayı sanırım onun yokluğu sizde büyük bir boşluk yarattı. Ben, onu göremeyeceğim diye bu yaz Ağın’a gitmeyi düşünmüyorum. Ben de onun daha başka yönlerini tanıtayım. Artık onunla geçen günleri anımsayarak avutacağız kendimizi. Yaratıcı bir yanı vardı Zafer’in. Unutulmaz şeyler anlatırdı. Bu yanını bildiğimden, ben de onunla aramızda geçen bir olayı anlatayım sana.

Bir tatilde, Zafer’in ilçenin çevresindeki bir yerde tarlalara bir şeyler serptiğini görmüştüm. Tatil yerine gittiğinde sağa sola gitmezdi, kendini verimli kılacak bir etkinlik yaratırdı. Ekip biçtiği tarlalardan bir şeyler topladığını görmüştüm. Bir gün, elindeki otları bana uzatmış, “Şunun tadına bak” demişti. Ot demetinin hoş kokusunu bugün de unutmadım. O günlerde İspanyol Bahçıvanı adlı bir roman okuyordum.

Romanın kahramanı olan bahçıvan doğayla ilişkisi açısından Zafer’e benziyordu. O günden sonra ona “İspanyol bahçıvanı!” diye seslenmeye başlamıştım. Sesinin yankısı bugün de kulaklarımda. Sevgiyle, esenlikle... Adnan Binyazar

Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika