Öcalan’dan Mandela çıkar mı? - Ümit Aslanbay
PKK’nin üç siyaset tarzı üç farklı döneminin ürünüdür. Kurulduğu 1978 yılından, şiddet eylemleri ve askeri darbeyle sağlamlaştırılarak ulaştığı 1990’lar PKK’nin ilk dönemini oluşturur.
PKK’nin üç siyaset tarzı üç farklı döneminin ürünüdür. Kurulduğu 1978 yılından, şiddet eylemleri ve askeri darbeyle sağlamlaştırılarak ulaştığı 1990’lar PKK’nin ilk dönemini oluşturur.

Sovyetler Birliği’nin yıkılışının ardından başlayan ikinci döneminde, yerleştiği neoliberal alanda terör eylemlerini yükselttiğini görürüz. Bu süreç, 1999’da Abdullah Öcalan’ın yakalanarak yurda getirilmesi ile sona erdi.
11 Eylül 2001 saldırıları ardından, dünya genelinde terör örgütlerine karşı başlayan mücadele dalgasıyla birlikte, örgüt kendine yeni bir ideolojik kılıf yarattı. Öcalan ve PKK’si, 1970’lerde, o zaman itibar gören Marksizmi gözeterek THKP-C “sempatizanı” olup çıkmıştı! 1990’larda yerleştiği neoliberal anlam alanının modasına uydu, ayrı devlet kurmayı etnik ulusal bir kimlikçilikle savundu. Bu onun ikinci dönemidir.
Cezaevine girdiği 1999 sonrası ise üçüncü dönemde, onun gibi sürekli değişinim (mutasyon) geçiren, aykırısına dönüşen, Stalincilikten Troçkiciliğe oradan da anarşist olan, bu haliyle ulus ve devlete de karşı duran siyaset felsefecisi Murray Boochin’i keşfetti!
Avukatlarına getirttiği kitaplarını okur okumaz da “ulus ve devlet karşıtlığı” kısımlarını görmezden gelerek onun “demokratik konfederalizm” fikirlerini benimsedi, PKK’ye uygulatmaya koyuldu. ATEŞKES, AÇILIM VE ANAYASA Üçüncü dönem, 2013 ve günümüzdeki “açılım” girişimlerini de barındırır. Her defasında Abdullah Öcalan’ın cezaevinden çıkarılması, “barışa ve açılıma” koordinatörlük etmesi önerilir. Rastlantı işte!
Her ikisi de ya seçim ya da anayasa değişikliği sırasına denk gelir. “Devlet örgütü bitiremiyor, örgüt de hedeflerine ulaşamıyor, silah bırakıyor” uyduruk saptamalarıyla, Öcalan’dan bir “Mandela”çıkarılmaya çalışılır. 1970 sonlarında sol grupları silahlı şiddetle bölgeden uzaklaştıran Öcalan, 1980’lerdeki Şemdinli- Eruh baskınları ile başlayan dönemi boyunca silahını elinden hiç düşürmemiştir.
1999’da yakalandığı ve hemen “devletin hizmetinde olduğunu” belirttiği günlerden bugünlere sistemli olarak “ateşkes” çağrısı yapmıştır. 1990’lı yılların başında da değişen dünya konjonktürüne uygun onun “ateşkes” çağrılarına tanık oluruz.
1993 yılının çiçeği burnunda neoliberali PKK ve “önderi” Öcalan, Bekaa Vadisi’ndeki “gerilla” kampında ağırladığı gazeteciler eliyle sayfa sayfa ateşkes çağrısı yaparken “Türkiye’nin bir yol ayrımında olduğunu” bugüne benzer biçimde yine öne sürüyordu.
Ancak daha birkaç ay geçmeden BingölElazığ karayolunda silahsız 33 erin kurşuna dizildiği tarih Mayıs 1993, yine 33 sivil vatandaşın çoluk çocuk katledildiği Başbağlar katliamının da tarihi Temmuz 1993’tür. ANC, PKK VE ŞİDDET PKK ve “önderi” Öcalan’dan, barış ve demokrasi savaşçısı bir Mandela yaratmak tamamen olanaksızdır.
Mandela, Öcalan ile olan ideolojik farklıları, sivil ölümlerine yaklaşımları bir yana “liderlik karakteriyle” de birbirlerine zıt iki karakterdir. Öcalan’ın kendisini Mandela ile bir ve benzer gösterme çabaları tek taraflı kalmıştır.
Mandela, Öcalan’ın tam tersine, ırk ve etnik ayrımcılığa dayalı bir devlet değil, siyahların ve beyazların eşit haklara sahip olduğu, ırk ve etnik ayrımcılıktan arınmış bir cumhuriyet kurmaya soyunmuştur. Stratejisi, askeri tesis ve altyapılara yönelik sabotajlardı. Masum siviller değil... Mandela, insanlar tarafından sevilen, desteklenen bir liderdi. Nobel Barış Ödülü aldı.
Cezaevinden çıktıktan sonra ülkesinin ilk siyahi lideri olmayı başardı. Öcalan ise kendi toplumunda “en çok nefret edilen” karakterlerden biri olmayı başardı! Öcalan’ın örgütüyle olan ilişkisi de yine siyasete barışçı yöntemlerle başlayan Mandela’nın ANC’si (Afrika Ulusal Kongresi) ile öncesiyle olduğu kadar, sonrasıyla da hiçbir benzerlik taşımaz.
Hapisteki Nelson Mandela, şiddeti bırakması karşılığında serbest bırakılması önerisini, “Tutuklu adam pazarlık yapamaz” diye reddetti. Daha yakalandığı gün, “Devlete hizmet etmeye hazırım” diyen Abdullah Öcalan ise bugün “pazarlık yaparak geçtiği” İmralı’daki yeni evinden “koordinasyon” görevi yapmaya hazırlanıyor.
Cezaevine düşünce liderlikten de düşen çoğu Latin Amerika gerilla liderinin aksine, örgütü üzerinde mutlak ve tekil hâkimiyetini sürdürdüğünü iddia ediyor.. Yürüttüğü pazarlıkta elini güçlendirdiğini düşünüyor. Ondan da öncesi mi? O daha da karanlık, girmeye değmez. ÜMİT ASLANBAY ARAŞTIRMACI, YAZAR
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
