Kenneth Branagh, “Mayday” filminde Ryan Reynolds’la kurduğu oyunculuk uyumunu ve mizahın insanları yakınlaştıran gücünü anlattı. Branagh, canlandırdığı eski KGB ajanı Nikolai’nin karmaşık yapısını, Amerikan kültürüne hayranlığını ve karakterin hikâyedeki sürprizli rolünü değerlendirdi.
◊ Siz ve Ryan Reynolds çok farklı oyunculuk geleneklerinden geliyorsunuz. Aslında bu farklılık Nikolai ve Troy karakterleri için de neredeyse kusursuz bir uyum yaratıyor. Ryan’la karşılıklı oynamak sahnelere yaklaşımınızı değiştirdi mi? - Ryan oyunculukta çok özgür, tamamen o anda olan ve karşısındakini gerçekten çok iyi dinleyen biri.
Bence bu filmde, iki karakter arasındaki kimyaya dayanan bu dostluk komedisinde Ryan espriyi yapan taraf değil, karşısındaki karakterin komedisini besleyen taraf olmaya gerçekten hazırdı. Ryan’ın yaptığı pek çok harika işte gördüğümüz o olağanüstü hızlı ve kıvrak konuşma yeteneğine rağmen, burada daha az konuşurken de son derece rahattı.
Çünkü komedinin asıl motorunun Nikolai, yani benim karakterim olduğunu ve hikâyeyi onun sürüklediğini çok iyi anlamıştı. Onun müthiş dinleme yeteneği de bu dinamiğin işlemesinde çok önemliydi. Bu kez komedinin içinde farklı bir rol üstleniyordu. Her şeyden önemlisi çok cömert, çok nazik ve son derece profesyoneldi. Hep zamanında geliyor, tamamen hazır ve o anın içinde oluyordu.
Bu da birlikte çalışmayı gerçekten çok keyifli hale getirdi. ◊ Bir insanın yaptığı şakalardan, mizah anlayışından karakteri hakkında bir şey öğrenmiyor muyuz? - Bence bu çok yerinde bir gözlem. Bir insanı neyin güldürdüğünü gördüğünüz anda, onun zevkleri ve dünyaya nasıl baktığı hakkında da bir şeyler öğrenmeye başlıyorsunuz.
Troy ile Nik arasında da zamanla böyle bir mizah anlayışının ortaya çıktığını görüyoruz ve bu, aralarındaki dostluğun kurulmasına yardımcı oluyor. İkisi de yavaş yavaş hayata ve insanlara dair ortak, insancıl bir bakış açısına sahip olabileceklerini fark ediyor. Mizah da bu ortaklığın en hızlı ve en güçlü işareti haline geliyor. NIK, SIRA DIŞI VE KARMAŞIK BİR KARAKTER◊ Karakteriniz ilk başta çok farklı görünüyor.
Ama sonra Amerikan pop kültürüne hayran, neşeli bir eski KGB ajanı olduğunu keşfediyoruz. Nik, alıştığımız Soğuk Savaş filmi klişelerini nasıl kırıyor? - Nik sıra dışı biri. Amerikan kültürüne, özellikle de “Top Gun” filmine duyduğu hayranlık konusunda neredeyse idealist diyebileceğimiz bir tarafı var. Ama zamanla onun uzun süredir yalnız yaşadığını ve bir anlamda kendini sürgüne çektiğini de öğreniyoruz.
Artık parçası olamayacağını düşündüğü KGB sisteminden uzaklaşmaya çalışıyor. Çünkü sonunda bunun ailesi üzerinde nasıl bir etkisi olduğunu da görüyoruz. Dolayısıyla sistemin işlemediğini çok kişisel olarak deneyimlemiş bir adam. O sistem, onun onaylayabileceği bir hayat sürmesine ya da olmak istediği türden bir baba olmasına izin vermemiş. Bu yüzden Nik oldukça karmaşık bir karakter.
Şiddet kullanması gerektiğinde son derece acımasız olabiliyor. Çok iyi eğitimli olduğu açık. Bu da onu çok şaşırtıcı biri haline getiriyor. Çünkü bir yandan son derece öngörülemez; dünyaya neredeyse çocuksu, saf bir merakla bakıp sizi güldürebiliyor. Ama tehlike karşısına çıktığında, karşısında olmak istemeyeceğiniz biri. Bence karakterin bu öngörülemezliği filmi sürekli canlı tutuyor.
İzleyici Troy ile Nik’in gerçekten birbirleri için iyi olup olmayacağını merak ediyor. Yönetmen ve senaristlerin Nik’e verdiği bu tuhaf ve karmaşık kişilik, filmin sürpriz duygusunu güçlü bir biçimde koruyor ve onu klasik Soğuk Savaş gerilimi klişelerinden uzaklaştırıyor. ◊ Hem tiyatro hem de sinema projeleri yönetiyorsunuz.
Başka bir yönetmenin, hatta bu filmde olduğu gibi iki yönetmenin John Francis Daley ve Jonathan Goldstein’ın yönlendirmesi altında oyunculuk yapmak sizin için nasıl bir deneyim? - Her zaman çok ilginç. Çünkü bu işi yapan insanları çok yakından izleme fırsatınız oluyor. Danny Boyle’un bir keresinde bana “Keşke senin gibi başka yönetmenleri çalışırken bu kadar yakından izleyebilme şansım olsa” dediğini hatırlıyorum.
Bir oyuncu olarak benim böyle bir avantajım var. Burada da baştan sona gerçekten çok keyifli bir deneyimdi. İkisi de son derece hazırlıklıydı. Kendilerine ilham veren filmlerden rahatlıkla örnek verebiliyorlardı. Ryan ve benimle yaratıcı bir konuda fikir ayrılığı yaşadıklarında geri durmuyorlardı. Filmin yönü konusunda sağlam kontrolleri vardı ve çalışma disiplinleri de çok güçlüydü.
İki yönetmen olması ayrıca büyük bir avantajdı. Birimizin sorduğu bir soruya biri cevap veremese, diğeri mutlaka cevap verebiliyordu. Kişilikleri oldukça farklı olsa da ikisi de hem bir planın teknik tarafıyla hem de karakterin o sahnedeki duygusal okumasıyla eşit derecede ilgileniyordu. Bir sahnenin nasıl çekileceğinden, bir karakterin bir repliği nasıl söylediğine kadar her detaya hâkimdiler.
ASIL SORU ŞU: BİRBİRİMİZİ NASIL ANLAYABİLİRİZ? ◊ “Mayday” Soğuk Savaş döneminde geçiyor ama çok güncel hissettiriyor. Bu hikâye, tamamen farklı bir dünyadan gelen birinde insanlığı bulmak konusunda bize ne söylüyor? - Görsel dili, ses dünyası ve çekim tarzıyla 80’lerin casusluk ya da politik gerilim filmlerini hatırlatan bir dünya kuruyorlar ama sonra bunu bir dostluk komedisine dönüştürüyorlar.
Burada da birbirini anlamaya giden yol ilk başta komedi üzerinden açılıyor. Nikolai, Amerika’ya hiç gitmemiş; merak ediyor ve kafasındaki hayalle gerçeği karşılaştırmak istiyor. Bunu yapabilmek için de ister istemez kendinizden biraz daha fazlasını göstermeniz gerekiyor. Troy, karşısındaki adamın sırları ve geçmişi olan eski bir KGB ajanı olduğunu öğreniyor.
Sonra kendilerini hayatta kalma savaşı veren riskli bir hikâyenin içinde buluyorlar. Film burada şunu söylüyor: Hayat söz konusu olduğunda, sürekli uçlarda durarak var olamazsınız. Bir noktada, bazı insanların “gri alan” diyeceği yere adım atmanız gerekiyor. Asıl soru şu oluyor: “Birbirimizi nasıl anlayabiliriz?” Bence filmin en güzel taraflarından biri de tam olarak bu soruyu sorması.
USTADAN ÇALDIM ◊ Filmdeki karakteriniz “Top Gun”a eğlenceli bir şekilde takıntılı. Sizin hayatınızın herhangi bir döneminde takıntı derecesinde sevdiğiniz filmler oldu mu? - John Ford’un “The Searchers” filmini çok seviyorum. Kulağa biraz çılgınca gelebilir ama Marvel için yönettiğim “Thor” üzerinde “The Searchers”ın ve Stanley Kubrick’in “Paths of Glory” filminin büyük etkisi vardı.
İnsanlar bazen “Thor”daki eğik kamera açılarını soruyorlar. Ben de “Paths of Glory’yi izleyin. Orada bir ustadan nasıl çaldığımı göreceksiniz” diyorum. Karakterler açısından ise beni yıllarca etkisi altında bırakan oyunculuklardan biri Paul Newman’ın “Cool Hand Luke”daki performansıydı. “Lawrence of Arabia” da benim için aynı kategoriye giriyor.
Kaynak: Hürriyet
