İyi ki doğdun Emel Sayın
Emel Sayın da o seslerden biri. Çocukluğumuzdan bugüne taşıdığımız...
Emel Sayın da o seslerden biri. Çocukluğumuzdan bugüne taşıdığımız...

Çocukluğumuzdan bugüne taşıdığımız... 81’ine gün sayıyormuş. Ve ne mutlu ki hâlâ sahnede. Üstelik yeni bir projenin heyecanıyla. Önceki akşam verdiği “Yeşilçam Senfonisi” konserinin sahne öncesi görüntülerine bir baktım. Siyah elbisesinin eteklerinde beyaz çiçekler... Saçı, makyajı, küpeleri... Her ayrıntısıyla özenli. Bildiğimiz o zarafet. Maşallah diyorum.
Sahneye hazırlanma hevesini, yeni bir proje için çalışmayı, seyircinin karşısına çıkarken duyduğu heyecanını ise ayakta alkışlıyorum. Diana Ross’un sahne heyecanını sürdürmesine hayranlıkla bakıyoruz ya... Emel Sayın’ın bu hevesi de aynı hayranlığı hak ediyor. Güzelliğiyle, şıklığıyla, mesleğine gösterdiği özenle. Ve bunca yıldır kendisini dinleyen insanlarla bağını koruyabilmesiyle.
Gecenin içimi en çok ısıtan bir başka ayrıntısı ise seyirciler arasındaki iki isimdi:Şener Şen ve Nebahat Çehre. Emel Sayın onları anons etmiş, ayağa kaldırıp alkışlatmış. Ne hoş... Tarık Akan, Kemal Sunal, Münir Özkul, Halit Akçatepe de unutulmamış. Anlayacağınız, seyircinin alkışını kimi hayatta kimi hatıralarda olan eski dostları ile paylaşmış Emel Sayın. Ne de güzel olmuş! 20 Kasım doğum günüymüş.
Erken doğum günü de kutlamışlar sahnede. Biz de şimdiden söyleyelim:İyi ki doğdun Emel Sayın. Şarkılarına daha çok eşlik edelim. Alkışlarımızı daha çok duy. 81 yaşına giren Emel Sayın’a sahnede doğum günü sürprizi yapıldı. UÇAN ARABA BEKLERKEN FAKSA DÖNDÜKTELEFONUMUZUN şarjı yüzde bire düştüğünde basan o telaşı hepimiz biliyoruz, değil mi? Hele bir de evden uzaktaysak...

Adres, bilet ve hatta gittiğinizde arayacağınız kişinin de numarası orada. Hepsi o küçücük ekranda. Bir zamanlar çantamızda taşıdığımız, aklımızda tuttuğumuz ne varsa kendi ellerimizle yerleştirdik oraya. Ne rahatlık! Ne büyük kolaylık! Ta ki ekran kararana kadar. Geçen günlerde yaşananları okurken düşündüm bunları. Önce Microsoft’un hizmetleri aksadı. E-postalar gitmedi, toplantılar yapılamadı.
Şirketler, bankalar, kamu kurumlarındaki işler yarım kaldı. İngiltere’de bir yargıç, işler devam edebilsin diye mahkemede faks makinesi aradıklarını anlattı gazetelere. E, biz 20 yıl önce emekli etmedik mi o makineleri? Hani yapay zekâ çağındaydık? İnsanın hem gülesi geliyor hem de kendi yarattığı çaresizliğe ağlayası.
Ertesi gün ABD’de hava trafik sistemindeki ayrı bir iletişim arızası yüzünden kalkışlar saatlerce durdu. 11 Eylül saldırılarından bu yana kalkışların en uzun süre durdurulduğu olaydı bu. Uçağa binmişken indirilenler, yolda mahsur kalanlar, isyan, karmaşa... İki arızanın bağlantılı olmadığı açıklandı. Fakat peş peşe gelmeleri huzursuz etmeye yetti. Bunca ilerlemenin ortasında, bir anda hiçbir şey yapamadan kalmak...
Can sıkıcı. Tam da bu sırada dünyaca ünlü yazar Stephen King, “Uzaylılar indi” diye bir mesaj yayınlayınca hayal gücümüz de iyice hareketlendi tabii. Bir yanda haftalardır devam eden “Stok yapın!” çağrıları, öbür yanda çalışmayan sistemler, kalkmayan uçaklar... Covid salgınında da görmüştük. Onca planın bir anda hükümsüz kalmasını, dünya yerinde dururken evlerimizden çıkamamayı...
Bütün bunların arkasında “ortak plan” olduğunu gösterir bir delil yok elimizde elbette. Fakat hissettiğimiz güvensizlik gerçek. Velhasıl çekmecedeki kâğıt haritaları hemen atmasak mı acaba? Telefon numaralarını da cihazlara emanet etmeyip, biraz ezberimizi kuvvetlendirsek mi? Hayatımız kolaylaşırken hafızamızı, becerilerimizi usul usul devretmesek mi “sisteme”? Yoksa uzaylılar falan bir yana...
Kendi kurduğumuz bu dünyada bu kadar çaresiz kalabilmek yeterince ürkütücü değil mi sizce de? SİZİ SEVERİZ AMA BOĞAZ’IN HAKKI BİRİNCİLİKTİRLONDRA Belediye Başkanı Sadiq Khan, İstanbul ziyaretinde şehrimize iltifat etmiş:“İstanbul dünyanın en güzel ikinci şehri” demiş. Boğaz’ın da güzelliğiyle Thames Nehri’ne güçlü bir rakip olduğunu söylemiş. Bir dakika Sayın Başkan. İkinci mi? Rakip mi?
Bunu bir konuşmamız gerekiyor! Şüphesiz kendisini severiz. Londra’nın ilk Müslüman belediye başkanı olarak temsil ettiği çeşitliliği kıymetli buluruz. Londra’yı da severiz. Parklarını, tiyatrolarını, sokaklarını... Ama şimdi... Bir yanda grinin türlü tonunu yansıtan Thames. Öte yanda güneşle rengi değişen, maviden turkuaza dönen İstanbul Boğazı... İnsan sevdiğine bile “Orada bir dur bakalım” der yani.
Elbette bir belediye başkanı olarak kendi şehrinizi tutacaksınız. Seçmeninize “Kusura bakmayın, birinciliği İstanbul’a bıraktık” diyecek haliniz yok. Siyaseten anlıyorum. Manzaraya bakınca zorlanıyorum! Zira binmediniz mi bir vapura. Süzülmediniz mi Rumeli Hisarı’nın önünden... Kıyıya dizilmiş yalılara, tepelerdeki korulara bakmadınız mı hiç? Bizim gördüğümüz manzara bu!
Kabul, trafiğine söyleniyor, kalabalığından bunalıyoruz. Ama sonra bir kıyısına oturup suya bakıyor ve “Ah İstanbul” diyoruz. Dolayısıyla Sayın Khan... Gelin, bir vapur çayı içelim. Sütsüz... İstanbul işi. Sıralama kağıdınızı da getirin. Bakalım eliniz ikincilik yazmaya gidecek mi?
Kaynak: Hürriyet