İkisi de Emekliler Meclisi üyesi Ayşe Lerzan ve Tülin Karakullukçu’nun daha önceki mektuplarından “Hapishanelerden Yükselen Çığlıklar IV” adlı yazımda söz etmiştim. Yine Bakırköy Kadın Kapalı Hapishanesi’nden yazdıkları mayıs ayı tarihli mektuplarını çok gecikerek yanıtlamış olacağım için özür dilerim.
İkisi de Emekliler Meclisi üyesi Ayşe Lerzan ve Tülin Karakullukçu ’nun daha önceki mektuplarından “Hapishanelerden Yükselen Çığlıklar IV” adlı yazımda söz etmiştim.
Lerzan Hanım (Ayşe Lerzan Caner Conde) aynı zamanda Göçmen Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği’nin kurucularından ve sivil toplum örgütçüsü. Ona ve eşi Gineli Dr. Sekouba Conde ’a yapılan hukuk ve insanlık dışılıkları öğrenmek için internete göz atmalısınız.
Edindiğim son bilgilere göre şu anda hâlâ cezavindeki sevgili Lerzan Hanım’a mektubunda hakkımdaki onurlandırıcı sözleri ve o güzel geçmiş olsun kartı için ne kadar teşekkür etsem azdır.
Paragrafların altını çizerek okuduğum mektubunda uğradığı sıkıntıları sıralayan, sağlık sorunlarının tedavi olanaklarından yoksun bırakıldığını anlatan Tülin Hanım, “Mücadelemizi cehennemin içinden çıkarak yapıyoruz, öyle kolay kolay da vazgeçmeyeceğiz” diyerek sendikaları daha etkin olmaya çağırıyor.
İnternetten 23 Ekim’de duruşması olduğunu öğrendiğim insan hakları savunucusunun şu andaki durumu hakkında bilgi edinemedim. Hapishanelerden şair mektupları, şiirler de alıyorum. Tekirdağ 2 No’lu F Tipi Hapishanesi’nden mektubunda 32 yıldır (yanlış okumadınız) siyasi tutsak olarak hapishanelerde tutulduğunu yazan Ali Nazik, bence çok iyi bir şair.
“Fırtınadaki Arı” adlı şiirindeki şu giriş dizelerine bakınız: “Bir üretim bandında gibi/ Gelip geçiyor hayatımız,/ Ürettiğimiz bize yabancı/ Biz ürüne yabancıyız.”
Ahmed Arif ’in şapka çıkaracağına inandığım şu dizeler de “Mahpusun Yüreği” adlı şiirden olsun: “Yalpa vurur esaretin gecesi/ Çığ düşmez ateşine/ Sağa dönsen memleketin yeisi,/ Sola dönsen derdin delicesi, Mümkünü olmaz bahtına/ Sabahın gülümsemesi” Ali Nazik’in şiirleri kitaplaşacak olursa kitaba bir tanıtım yazısı yazmayı isterim.
15 Temmuz 2016’nın kuşkum yok ki suçsuz pek çok kurbanından biri olan, o günlerin hava harp okulu öğrencisi ve o günlerden bugüne cezaevindeki Burak Okka ’dan ve şiirlerinden 20. 11. 2024 tarihli “Cezaevi Mektuplarına Gecikmiş Bir Yanıt” başlıklı bir yazımda uzunca söz etmiştim. Burak’ın, ikisi de pırıl pırıl halk insanı olan annesi ve babasıyla da tanıştım.
Elimde şu anda onların ulaştırdığı hapishanede yazılmış mektupla birlikte şiir dosyası var. Burdur’un Büğdüz köyü Oğuzhan mevkisi yüksek güvenlikli kapalı infaz kurumu gibi belli ki aşılması güç duvarları olan bir adresi aşarak elime ulaşan 9 Eylül tarihli mektubunda istediği gibi, kitabı yayımlandığında elbette bir arka kapak yazısı yazacağım.
Burak’ın gerçekten özgün şiirlerinin edebiyat ortamında ilgiyle karşılanacağından kuşku duymuyorum. Bana 17 Mayıs’ta Silivri cezaevinde yazdığı mektupla birlikte iki şiir kitabı ulaştırılan İleri Kızılaltun ise ikisi de Tavır Yayınları ürünü “Şiir Sevdadır Dövüşür” ve “İnancın ve Aşkın Şiirleri” adlı kitaplarıyla şairliğini zaten kanıtlıyor. Onun hakkında Cumhuriyet Kitap’ta gecikmeksizin yazacağım.
Hapishanede onun ve arkadaşlarının “Hayatımız Güzeldir” i okumuş olmalarına, Ritsos’a gönderdiği selama, benim az bilinen bir şiirimden yaptığı alıntıya ayrıca sevindim. Ne yalan söyleyeyim: Kalbim bu çocuklarla birlikte çarpıyor!
Ve işte gönderen adresi olarak üzerinde “Aysun Akdağ, 1 No’lu F tipi hapishane, Kandıra/Kocaeli” yazılı kalınca zarftan yedi kır çiçeği demeti gibi çıkan; çiçeklerle, şiir dizeleriyle bezenmiş; yaşama sevinciyle, direniş duygusu ve kararlılığıyla nefes alıp veren sekiz mektupçuk!
Çok şükür artık büyük ölçüde atlattığım bir hastalığı öğrenen ve direnişteki maden işçilerine kırık dökük sesimle destek mesajımı medyada dinleyen Aysun Akdağ, Hatice Âşık, Yıldız Keskin, Sevcan Göktaş, Sevgi Saymaz, Nurgül, Türkân, Mesude ve Av. Aycan Çiçek ’in sevgi, dayanışma ve geçmiş olsun dilekleri... Onların “değerli, halkın aydını, şairi, yazarı, kendimizden bildiğimiz...” seslenişini hiçbir zaman unutamam.
Bu sözlere ömrümce layık olmaya çalıştım, çalışıyorum. Bu mektupları anlattığım eşim, “halkımızın cezaevlerinde soldurulan çiçekleri” dedi. Başka ne denebilir? Belki bir tek siyasal iktidara: Ellerinizi bu çocukların üzerinden çekin!
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
