Yaklaşık otuz yıl süren Cumhuriyet köşe yazarlığımdan ayrılırken 29 Temmuz’da yayımlanan “Başlangıca Övgü” başlıklı veda yazımda, bunun sevgili gazetemizin yazarı olmaktan değil köşe yazarlığından ayrılmak olduğunu yazmıştım. Nitekim değerli Alev Coşkun ağabeyle ve sevgili Mine Esen’le de bunu ayrıca konuşmuştuk.
Nitekim değerli Alev Coşkun ağabeyle ve sevgili Mine Esen ’le de bunu ayrıca konuşmuştuk. Benim için ertelenemez bir görev olan bu yazıları elbette gazetemiz için yazdım.
“Hapishanelerden Yükselen Çığlıklar VI” başlığıyla devam edeceğim. Bu yazıda sözünü edeceğim mektubun yazarı, yüzde 98 görme engelli Hasan Basri Yılmaz ’ın bir ay kadar önce tahliye edildiğini, yazıya başlamadan önce bir yakınının mesajından öğrendim.
Silivri (Marmara) 6 No’lu ( Çehov ’un 6 Numaralı Koğuş’unu anımsadım) yazdığı 2 Haziran tarihli mektubunda Hasan Basri Yılmaz üç yıl kadar önce Grup Yorum emekçisi Rezzan Şengül ’le beni Büyükada’da ziyarete geldiklerini, Yüksek Kahve’de çay içtiğimizi anımsatarak şöyle devam ediyor: “Şu anda da benim gibi tutuklu Rezzan Şengül’le aynı hücredeyiz. Zaten mektubu o yazıyor.
Burada 8 kişi olarak ikişer kişilik dört hücrede aynı koşullarda kalıyoruz. Günün sadece 2 saatini Rezzan’la havalandırmada geçirebiliyorum. Geri kalan 22 saatini, bu 8 metre karelik hücrede geçiriyoruz. Görme engelli olduğum için bu hücredeki yaşamım, yattığım yatağın kenarında oturarak geçiyor.
Ve bu durumun zamanla vücudumda nasıl ağrılara dönüştüğünü sadece bir anlığına düşünmenizi, bulunduğum durumu anlamanızı rica ediyorum.” KİNİNİZ BİTMEYECEK Mİ? Hasan Basri Yılmaz, “Peki neden tutukluyum” diye soruyor ve kendi yanıtlıyor: “Hapishanelerde yapılan hak gasplarına dair basın açıklamalarına katıldığım için...”
Görme engelli fakat zihni apaydınlık bir kişi olarak tanıdığım Hasan Basri Yılmaz tahliye edilmiş. Fakat çektiği sıkıntıların karşılığını (böyle bir sıkıntının karşılığı olmasa da) ona kim, nasıl ödeyecek? Gözleri görmeyen bir insanı sırf düşüncelerini savunduğu için cezaevine gönderenler cezasız mı kalacaklar?
Bu yıl nisan ayında doğum günümün Büyükada’daki kutlama toplantısına gelen Grup Yorum emekçisi, müzisyen Rezzan Şengül demek ki yine hapiste. Bu çocuklardan ne istiyorsunuz? Kininiz hiç bitmeyecek mi?
2016 yılı kasım ayında İdil Kültür Merkezi’ne TOMA’larla yapılan saldırı üzerine oraya gitmiş, polis kuşatmasındaki kültür merkezinde parçalanmış müzik aletlerine, yerlere atılıp çiğnenmiş nota sayfalarına gözlerimle tanık olmuş, gördüklerimi aynı gün fotoğraflarla gazetemize yansıtmıştım. Sanata bu düşmanlığınız daha ne kadar devam edecek? Şarkılara zincir vurulamayacağını ne zaman öğreneceksiniz?
Sincan’daki Grup Yorum emekçilerinin 190 güne yakındır açlık grevinde olduklarını yine yakınlarda onlardan gelen bir mesajla öğrendim. Grup Yorum emekçisi Cem Kaba aynı hapishane hücrelerinden, 13 Mayıs tarihli mektubunda “Hak ve hukukun işlemesi için elimizi o büyük taşın altına koyuyoruz. Yalnızca biz değil, hepimiz adalet istiyoruz” diye yazıyor.
Bu çocukların mektuplarında dikkatimi çeken bir şey de kendilerinin yanı sıra ve bazen sadece hapishanelerdeki arkadaşlarının, bazen de yaşlı ve yardıma muhtaç mahkûmların sıkıntılarından söz etmeleri.
Nitekim Silivri 2 No’lu ve bu kez de L tipi hapishanesinden yazan Grup Yorum emekçisi Muharrem Cengiz, geçen yazılarımdan da anımsayabileceğiniz, yaşamını tekerlekli sandalyede sürdüren, yüzde 96 engelli raporlu İrfan Yıldız ’ın durumunu anlatıyor. İnternete baktım, Adli Tıp’ın hapiste kalamaz raporuna ve haziran sonlarındaki duruşmasında tahliye kararına (evet!) rağmen İrfan Yıldız hâlâ hapiste! Bu nasıl olabiliyor?
Yetkililerin bir yanıtı var mı? ŞAKRAN’DA İNSANLIK DIŞI DAYATMA Grup Yorum emekçisi Hakan İnci ise (siyasal yönetim belli ki bu çocuklara gün ışığı göstermemeye yeminli) 4 Mayıs tarihli mektubunda İzmir Şakran Cezaevi’ndeki Tuğçenur Özbay ’ın durumuna dikkat çekiyor.
Şakran hapishanesi yönetimin, tutuklu ve mahkûmların yakalarında suçlu kimliği taşımalarına, bunu yapmazlarsa avukatlarıyla bile görüştürülmeyeceklerine dair yasa ve insanlık dışı dayatmasına ölüm orucuyla karşı koyan bu genç kızın öyküsünü benim önceki yazılarımdan, başkaca yazı ve haberlerden anımsayanlar olacaktır.
Yazıların birinde, Tuğçenur 200 güne yaklaşan ölüm orucunda yaşamını yitirecek olursa, Sanatçılar Girişimi olarak ilgili hapishane yönetimi hakkında cinayet suçu duyurusunda bulunacağımızı yazmıştım. Çok şükür buna gerek kalmadı. Tuğçenur direnişi sonucunda Gebze cezaevine nakledildi. Şu anda sağlık durumunun düzelmekte olduğunu öğrendim.
Bu genç kızın 2015 yılında İstanbul Üniversitesi öğrencisi iken “eylem yapacağı” iddiasıyla tutuklandığını, daha sonra dosyasının başka bir dava ile birleştirilerek yargılanma sonucunda 33 yıl hapis cezasına çarptırıldığını, bu satırları yazmakta olduğum sırada internete bakarak öğrenmiş oldum. Evet, yaşamakta olduğumuz ülke budur!
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
