Metinde, şiddetli yağış dışındaki unsurların doğal afet olarak nitelendirilemeyeceği savunuluyor. Dere yataklarının yapılaşmaya açılması, imar uygulamaları, rant arayışı ve sorumlulardan hesap sorulmaması eleştirilirken, doğanın akışının insan müdahalesiyle değiştirilemeyeceği vurgulanıyor.
Yazıda sel, su baskını, toprak kayması ve can kayıplarının yalnızca doğal olaylarla açıklanamayacağı ifade ediliyor. Şiddetli yağışın doğal olduğu, ancak afetin etkilerini büyüten koşulların insan kararları ve politikalarıyla oluştuğu ileri sürülüyor.
Dere yataklarının beton ve yüksek yapılarla kapatılması, geçmişte yaşanan sel ve depremlerden ders çıkarılmaması ve yöneticilerin rant arayışı eleştirilen başlıklar arasında yer alıyor. Kurbağalıdere, Ihlamur Deresi ve Cendere örnek olarak anılıyor.
Metinde ayrıca yıkım ve talanların ardından sorumluların hesap vermemesi eleştiriliyor. Fay, kader veya taksirat gibi açıklamaların, hırsızlık, yolsuzluk, rant ve yanlış politikalarla yüzleşmekten kaçınmak için kullanıldığı savunuluyor.
Yazıya göre doğanın değil, doğanın yasakladığı alanları imara açan, imar affı çıkaran ve toprağa, ormana, madenlere ve kıyılara yönelik kararlar alan politikacıların sorumluluğu bulunuyor. Akarsuların denize doğru akacağı belirtilerek, insan müdahalesinin doğal akışı kalıcı biçimde tersine çeviremeyeceği vurgulanıyor.
Metnin sonunda İzmir’deki “Romantika” Nâzım Hikmet sergisine ve Denizli Kitap Fuarı’na ilişkin kısa bir not da yer alıyor. Ayrıca Ömer Dormen’in, Afife Balesi’nin 1990’larda Haldun Dormen tarafından sipariş edildiğine dair mesajına teşekkür ediliyor.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
