Haber detayı
Haberin ayrıntıları
Atatürk’ün edebiyata ilgisi Manastır Askeri İdadisi’nde Ömer Naci’nin etkisiyle başlar. Anılarında, “Eğer kitabet hocam Alay Emini Mehmet Asım Efendi imdadıma yetişmeseydi şair olup çıkacaktım” cümlesiyle şairliğin kıyısından döndüğünü anlatır. Şair olmasa da şiirle hep iç içedir; Namık Kemal’in, Ziya Gökalp’in, Tevfik Fikret’in şiirlerine tutkundur.
Hatta dönemin saygın şairlerinden Rıza Tevfik’e 20 Mart 1903 günü hayranlığını ifade eden bir de kart gönderir. Gençleri de takip eder; 19 Ağustos 1918 günü Fikret’i anma etkinliklerinde Aşiyan’daki kalabalığın arasında yirmili yaşlarındaki İbrahim Alaeddin Gövsa’yı fark eder ve Tanin’deki yazılarını ilgiyle okuduğunu dile getirir.
Gövsa, Anafartalar Kahramanı Mustafa Kemal’in gencecik bir yazarı takip etmesinden duyduğu mutluluğu ve şaşkınlığı anılarında bizlere aktarır. Atatürk’ün edebiyata düşkünlüğünü gösteren en güzel örnek de Büyük Taarruz öncesi Akşehir’deki karargâhta Reşat Nuri’nin Çalıkuşu eserini okumasıdır. ‘TUNA’ ŞİİRİ Atatürk’ün şiirler, manzumeler* yazdığı ve dikte ederek yazdırdığı manzumeler olduğu hatıralarda karşımıza çıkar.
Bunlardan biri 1932’de İstanbul vali konağındaki bir baloda geçer. Reşit Galip’in de tanık olduğu gecede Atatürk, zihnindeki dizeleri doğaçlama olarak İsmail Habip Sevük’e okur. Ardından da, “Ben yalnız fikri dikte ettirdim. Bunların veznine, kafiyesine filan bakma, onları sen bir şekle koy” cümlesini kurar.